Het was waarschijnlijk al van de vorige eeuw geleden dat we nog eens samen (me and ze woman) in de cinema gezeten hebben. Ik probeer elk jaar wel een paar voorstellingen mee te pikken op het filmfestival (dit jaar enkel Sita Sings the Blues), maar buiten die specialekes komen wij nog zelden in de grote donkere kamer. Maar gisteren is het er dan toch nog es van gekomen aangezien we ergens 2 ticketjes kado gekregen hadden (krenten da we zijn), en zo zijn we dan bij dé Belgische productie van het jaar terecht gekomen: Loft van Bart De Pauw en Erik Van Looy.

Van Looy’s vorige prent, De Zaak Alzheimer kon ik toch redelijk goed pruimen, of zoals de publieke pers wist te zeggen: “een echte geslaagde Belgische prent met Hollywood-allures”. Een uitspraak die er niet ver naast zat. En met Loft flikt ie het ons weer. Je hebt het gevoel naar een top-notch aktie thriller te zitten kijken met het heel Vlaams akteurs-register opengetrokken. Dat is dan ook één van de enigste bemerkingen die men kan maken, dat er quasi nergens ‘nieuw talent’ te bespeuren en je je de vraag kan stellen of De Pauw/Van Looy niet een beetje te veel op safe gespeeld hebben. Het doet zeker niet af aan de film. Filip Peeters bewijst nog maar eens wat een klassebak hij is, net zoals in De Hel van Tanger. Voor de rest, beestig camerawerk, sappige kleuren en de max van een setting, de loft zelf.
Conslusie: één van de beste Belgische films ooit, zeker weten. Allen daarheen! En de andere cinema opties van gisteren zullen we wel iets later bekijken. No regrets.