Lang naar uitgekeken en gisteren eindelijk bekeken: Waltz with Bashir, een Israëlische animation van de hand van Ari Folman. De prent heeft ondertussen al een shitload aan prijzen binnengehaald en terecht. Kort geschetst, het hoofdpersonage is een joodse Israëli die in de jaren 80 als dienstdoend militair mee betrokken was in de gruwel van Sabra en Shatila, en zich plots realiseert dat hij zich quasi niks kan herinneren van het voorval. Direct al een halve knipoog naar het Israëlisch geweten, dat deze donkere pagina uit de geschiedenis ook bijna halvelings verdrongen heeft.

In ‘t eerst ga je volledig mee in de menselijkheid van de personages, constant heen en weer geslingerd tussen nu en toen zonder echt ooit meegezogen te worden in een zweem van plat sjagrijn. Daar zorgt de docu-stijl wel voor, waarin vaak stukken interview verwerkt zitten. Maar naar het einde toe wordt duidelijk hoe waanzinnig de hele situatie daar was. De exactheid en waarheid van de personages die aan bod komen laat ik liever links liggen aangezien ze de filmervaring enkel teniet zouden doen. Je krijgt hier echt wel een visueel stukje arts&crafts aan animatie met heel fijn uitgewerkte achtergronden in combinatie met grafisch heel grove, hoekige personages, alles in lichte kleurschakeringen om de timeshift aan te geven. Ge-wel-dig skoone!

Enig zichtbaar minpuntje zijn de laatste 2 minuten, maar da ga ik nu es nie uit de doeken doen se, ‘k ga da nie bederven. Qua timing had de film niet beter kunnen uitgebracht worden. De hele wereld lijkt bekanst in één groot turning point te zijn gekomen en verwachtingen liggen in alle kampen hoog. Volg nu al een poosje het nieuws omtrend Gaza hoewel niet té veel, zal poosje geleden een docu van de BBC Horizon: The birth of Israel, nu deze film, en zag net de beelden terug van Ine’s Gaza-trip in 2004… ja het stemt een mens soms somber.

enplus… één of andere pipo verkiest daarbovenop nog eens vandaag als de meest deprimerende dag van ‘t jaar. May the crowd go wild!